در صنوبرکاری های سنتی، زارعان به طور معمول حاضر به کاهش تعداد نهال در هکتار نیستند و افزایش فاصله کاشت را به راحتی نمی پذیرند. بررسی های علمی نشان داده است که برای تولید چوب هایی با کیفیت بیشتر، رعایت فاصله بهینه و زمان بهره برداری مناسب به همراه استفاده از فضای بین درختان برای کشت محصولات زراعی به ویژه در سال های اولیه، موجب ارتقای سطح بهره وری و ترغیب بیشتر زارعان به زراعت چوب می شود. در این تحقیق، نهال های کلن صنوبر Populus nigra betulifolia در قالب طرح اسپلیت پلات در زمان بر پایه طرح آزمایشی بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار و شش تیمار با فواصل کاشت درختان شامل 3×4، 3×6.66، 3×8 و 3×10 متر صنوبر با یونجه به همراه دو تیمار شاهد صنوبر خالص (3×4 متر) و یونجه خالص کاشته شدند. ویژگی های رویشی درختان در یک دوره 9 ساله و خصوصیات یونجه به مدت 6 سال اندازه گیری و تجزیه و تحلیل آماری شد. نتایج نشان داد که بیشترین رویش ارتفاعی درختان متعلق به تیمارهای مخلوط 3×4، 8×3 و 3×6.66 متر به ترتیب با رویش 159، 158 و 142 سانتی متر و بیشترین رویش قطری مربوط به تیمارهای 3×6، 3×8 و 3×10 متر به ترتیب با مقادیر 18.5، 18.1 و 17.1 میلی متر بود. مقادیر رویش حجمی برای تیمارهای 3×4 با یونجه، 3×8، 3×6، 3×4 صنوبر خالص و 3×10 متر به ترتیب بیشترین تا کمترین مقدار را ارائه دادند. همچنین از نظر تولید ماده خشک یونجه در هر هکتار، بیشترین مقادیر در تیمارهای یونجه خالص، 3×10 و 3×8 متر به ترتیب با 7507، 4788 و 4265 کیلوگرم حاصل شد. به عنوان نتیجه گیری نهایی، مناسب ترین تیمار برای اجرای کشت تلفیقی دالانی در شرایط محل اجرای طرح، تیمار 3×6.66 متر تلفیقی صنوبر- یونجه معرفی می شود.

گونه های مختلف صنوبر جهت تولید چوب در بسیاری از مناطق کشور کاشته می شوند. این درختان به طور سنتی با فاصله اندک کشت می شوند که در چنین وضعیتی فضای کافی برای رویش مناسب درختان وجود ندارد. از سوی دیگر افزایش فاصله کاشت به دلایل مختلف مورد اقبال عمومی قرار نمی گیرد و کشاورزان قبل از پذیرش هر سیستم جدید، اهمیت زیادی را برای کسب درآمد مستمر قایل می شوند. از این رو علاوه بر تولیدات چوبی، درآمد مکمل از زمین یکی از عوامل موثر در پذیرش کشت تلفیقی صنوبر محسوب می گردد. بنابراین در این تحقیق کشت تلفیقی صنوبر در فواصل کاشت بیشتر با محصولات علوفه ای جهت افزایش بهره وری مورد ارزیابی قرار گرفت. در این مطالعه نهالهای کلن صنوبر Populus nigra betulifolia در قالب یک طرح آزمایشی بلوکهای کامل تصادفی درسه تکرار و چهار تیمار با فواصل کاشت درختان شامل 3×4، 3×6.66، 3×8، و 3×10 متر صنوبر با یونجه به همراه دو تیمار صنوبر خالص (3×4 متر) و یونجه خالص در سال 1377 کاشته شدند و تا سال 1382 مورد مطالعه قرار گرفتند. مساحت هر پلات 1200 مترمربع بود. کلیه عملیات داشت انجام شد و تعداد 10 مولفه رویشی مربوط به درختان و یونجه در تیمارهای مختلف اندازه گیری شدند و با استفاده از روشهای تجزیه واریانس، تجزیه همبستگی و تجزیه علیت مورد تحلیل قرار گرفتند. این تحقیق به منظور ارزیابی تولید یونجه و چوب صنوبر در کشت تلفیقی انجام گردید. نتایج نشان دادند که بیشترین رویش ارتفاعی درختان متعلق به تیمارهای مخلوط 4×3، 8×3 و 6.66×3 متر به ترتیب با رویش 151، 141 و 136 سانتیمتر بود. از نظر موجودی حجم چوب در هکتار بیشترین مقادیر مربوط به همان تیمارها و به ترتیب با 31.7، 20 و 19 متر مکعب بود. همچنین از نظر تولید ماده خشک یونجه در هر هکتار بیشترین مقادیر در تیمارهای یونجه خالص، 10×3 و 8×3 متر به ترتیب با 7507، 4788 و 4265 کیلوگرم حاصل شد. کلیه مقادیر هر صفت که تفاوتهای معنی داری را نشان داده بودند، در سطح 5 درصد معنی دار بودند. برای صفاتی مانند رویش قطری و قطر شاخه درختان اختلافهای معنی داری مشاهده نشد. ضمن آن که برای برخی از صفات اثر زمان و اثر متقابل تیمار در زمان معنی دار بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این آزمایش به منظور بررسی عملکرد دانه بادام زمینی در کشت مخلوط با ذرت تحت کاربرد تلفیقی کودهای فسفره شیمیایی و زیستی در طی سال های زراعی 1396 و 1397 به صورت فاکتوریل و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در مرکز تحقیقات رشت اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل پنج سطح کود فسفره (صفر، 50 و 100 کیلوگرم در هکتار از منبع سوپرفسفات تریپل، 50 کیلوگرم در هکتار سوپرفسفات تریپل+ 200 گرم فسفات بارور2 و 100 کیلوگرم در هکتار سوپرفسفات تریپل+ 200 گرم فسفات بارور2) و پنج الگوی کشت شامل کشت خالص ذرت، کشت خالص بادام زمینی و کشت مخلوط یک ردیف ذرت+ یک ردیف بادام زمینی (1: 1)، دو ردیف ذرت+ یک ردیف بادام زمینی (1: 2)، یک ردیف ذرت+ دو ردیف بادام زمینی (2: 1) بود. براساس نتایج این آزمایش، اثر متقابل کود فسفره و سیستم کشت مخلوط بر تمام صفات اندازه گیری شده معنی دار بود. حداکثر عملکرد دانه ذرت و بادام زمینی در سیستم تک کشتی با کاربرد 100 کیلوگرم سوپرفسفات تریپل و 200 گرم فسفات بارور2 مشاهده شد. استفاده ترکیبی از فسفر شیمیایی و زیستی منجر به افزایش عملکرد دانه ذرت و بادام زمینی در سیستم تک کشتی شد. بالاترین نسبت برابری زمین (LER) معادل 8/1 در تیمار شاهد و کشت مخلوط ذرت و بادام زمینی با نسبت ردیف 1: 1 مشاهد شد. سیستم کشت مخلوط اجزای عملکرد بادام زمینی از قبیل تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در غلاف، طول و عرض غلاف را بهبود بخشید. براساس نتایج این آزمایش، سیستم کشت مخلوط ذرت-بادام زمینی از نظر تولید گیاهان زراعی در واحد سطح مزیت داشت. به علاوه، غلظت نیتروژن و فسفر در دانه بادام زمینی در واکنش به کاربرد تلفیقی کودهای فسفره شیمیایی و زیستی تحت شرایط کشت مخلوط ذرت و بادام زمینی افزایش پیدا کرد. کشت مخلوط ذرت و بادام زمینی با نسبت ردیف 1: 1 و کاربرد 100 کیلوگرم سوپرفسفات تریپل و 200 گرم فسفات بارور2 بر تیمارهای دیگر برتری نشان داد. بدین ترتیب، کود زیستی فسفات بارور2 می تواند برای افزایش سودمندی و تولید محصول در کشت مخلوط ذرت و بادام زمینی تحت شرایط اقلیمی منطقه قابل توصیه باشد.

ارزیابی غیر مخرب کیفیت چوب درختان سرپا در گونه های تند رشد دست کاشت نظیر صنوبر نقش مهمی در مدیریت بهینه تولید چوب با خواص دلخواه و کیفیت مورد نظر دارد. هدف از این پژوهش استفاده از روش غیر مخرب موج تنشی برای ارزیابی درختان صنوبر گونه Populus deltoides و مطالعه اثر کشت تلفیقی و فاصله کاشت بر خواص چوب تولید شده، بود. بدین منظور سرعت موج تنشی در چهار تیمارکشت تلفیقی صنوبر با گندم و با فواصل کاشت 4×3، 6.66×3، 8×3، 10×3 متر و تیمار صنوبرخالص با فاصله کاشت 4×3 و در جهت شعاعی و طولی درختان اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که در فواصل کشت مساوی (4×3)، سرعت موج تنشی در محور طولی و شعاعی در تیمار صنوبر خالص به طور معنی داری بیشتر از تیمار کشت تلفیقی می باشد. همچنین نتایج نشان داد با افزایش فاصله کاشت صنوبردر کشت تلفیقی سرعت موج تنشی در محور طولی و شعاعی بطور معنی داری افزایش می یابد. رابطه رگرسیونی ضعیفی بین سرعت موج تنشی در جهت شعاعی و طولی درخت با قطر درختان صنوبر مورد مطالعه بدست آمد.

طی سالیان اخیر محققان به استفاده تلفیقی از آب شور و غیر شور، از طریق اختلاط آب ها قبل از آبیاری ها یا استفاده تناوبی از آن ها در طول فصل کشت، توجه بسیار کرده اند. پژوهش حاضر به منظور بررسی اثر سطوح مختلف کاربرد آب شور و غیر شور و اثر تلفیق آن ها بر عملکرد سورگوم و آفتابگردان و تاثیر روش های مذکور بر میزان تجمع املاح در اعماق مختلف خاک انجام گرفت. بدین منظور، آزمایشی در قالب طرح بلوک کاملا تصادفی با شش تیمار و سه تکرار (در مجموع 36 کرت) طی سال های 1391 و 1392 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه زابل انجام شد. خاک مزرعه آزمایشی در طول ناحیه ریشه بافت لوم رسی با میانگین شوری 1.36 دسی زیمنس بر متر داشت. تیمارهای آزمایش شده شامل تیمار شاهد (100% آب غیر شور با شوری 1.2 دسی زیمنس بر متر)، کاربرد دو سوم آب شور، یک دوم آب شور، یک سوم آب شور، 90 درصد آب شور، و 100 درصد آبیاری با آب شور با شوری 1.2 دسی زیمنس بر متر بود. در هر یک از تیمارهای تلفیقی مذکور، ابتدا از آب شور برای خیس کردن زمین و سپس از آب غیر شور برای تکمیل آبیاری استفاده شد. شاخص های زراعی بررسی شده، شامل وزن خشک ساقه، وزن خشک برگ، وزن خشک اندام هوایی، ارتفاع بوته ها، و شاخص سطح برگ بودند. نتایج نشان داد در هر دو کشت، پس از تیمار شاهد، تیمار کاربرد یک سوم آب شور بهترین عملکرد را از نظر صفات فیزیولوژیکی گیاه و همچنین تعدیل شوری در نیمرخ خاک نسبت به سایر تیمارها دارد. هرچند اختلاف تیمار کاربرد یک سوم آب شور با تیمارهای یک دوم و دو سوم آب شور در قالب صفات برای آفتابگردان از نظر آماری (P£0.05) معنا دار نبود، در مورد سورگوم میانگین وزن خشک و شاخص سطح برگ در تیمار یک سوم آب شور تفاوت معناداری (P£0.05) با تیمار شاهد نداشت. همچنین، تیمار کاربرد یک سوم آب شور در هر دو کشت پس از تیمار شاهد کمترین میزان هدایت الکتریکی عصاره اشباع را در لایه های 0 تا 20 و 20 تا 40 سانتی متری (حدود 2.5 دسی زیمنس بر متر) و لایه 40 تا 60 سانتی متری (کمتر از 2 دسی زیمنس بر متر) نسبت به سایر تیمارها داشت. با توجه به نتایج این تحقیق، به نظر می رسد این گونه تلفیق آب شور و غیر شور، با هر نسبتی، کارایی بالایی در کاهش تاثیر تنش شوری بر گیاه و تعدیل املاح در نیمرخ خاک دارد.

به منظور تعیین مناسب ترین روش کنترل علف های هرز در دو سیستم کشت رایج و کشت با فواصل ردیف خیلی باریک، آزمایشی به-صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در شهرستان سبزوار در سال زراعی 95-1394 به اجرا درآمد. فاکتورهای مورد مطالعه شامل سیستم کاشت در دو سطح کشت به صورت رایج (فاصله ردیف 70 سانتی متر) و فواصل ردیف خیلی باریک (20 سانتی متر) و روش کنترل علف های هرز در شش سطح بدون کنترل علف های هرز (به عنوان شاهد)، کاربرد علف کش در غلظت توصیه شده (تری فلورالین (ترفلان 48% EC) 1160 گرم ماده موثره در هکتار)، کاربرد 50 درصد غلظت توصیه شده علف کش+ یک بار وجین در 45 روز بعد از سبز شدن، کاربرد 50 درصد غلظت توصیه شده علف کش+دو بار وجین در 30 و 60 روز بعد از سبز شدن، سه بار وجین در 30، 45 و 60 روز بعد از سبز شدن و کنترل کامل علف های هرز بودند. نتایج آزمایش نشان داد که در کشت با فواصل ردیف خیلی باریک تراکم علف هرز (71/33 درصد)، تعداد شاخه جانبی (37/14 درصد)، تعداد غوزه در بوته (88/16 درصد) و وزن غوزه (30/12 درصد) کمتر و عملکرد وش (85/39 درصد) و عملکرد الیاف (71/23 درصد) بیشتر از کشت رایج بود. در کشت رایج در صورت کاهش 50 درصدی غلظت علف کش نیاز به دو بار وجین در مراحل 30 و 60 روز بعد از سبز شدن و در کشت با فواصل ردیف خیلی باریک در صورت کاهش 50 درصدی غلظت توصیه شده یک بار وجین در مرحله 45 روز بعد از سبز شدن جهت حصول عملکرد وش مناسب توصیه می شود. در مجموع نتایج آزمایش نشان داد که می توان در سیستم کاشت با فواصل خیلی باریک با کاهش 50% مصرف علف کش تری فلورالین و کاهش دفعات کنترل علف های هرز (یک بار وجین در 45 روز بعد از سبز شدن)، عملکرد وش مشابهی با سایر روش های کنترل به دست آورد.

کارایی عوامل شخم و علف کش طی دوره آیش در کنترل تلخه طی سال زراعی 86-1385 در منطقه شیان شهرستان اسلام آباد غرب در مزرعه ای با سابقه آلودگی به این علف هرز بررسی شد. آزمایش به صورت کرت های خرد شده با دو فاکتور شخم و علف کش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 4 تکرار انجام شد. عملیات شخم (در دو سطح با و بدون شخم)، کرت اصلی و علف کش (در 7 سطح) کرت فرعی را تشکیل دادند. سطوح فاکتور فرعی عبارت بودند از: 1- توفوردی+ام سی پی آ؛ 2- تریکلوپیر؛ 3- گلیفوزیت+سولفات آمونیوم؛ 4- توفوردی+ام سی پی آ+تریکلوپیر؛ 5- توفوردی+ام سی پی آ+گلیفوزیت+سولفات آمونیوم؛ 6- تریکلوپیر+گلیفوزیت+سولفات آمونیوم و -7 بروموکسینیل+ام سی پی آ. 30 روز پس از سمپاشی، ماده خشک (بیوماس) تلخه در کرت های شاهد (سمپاشی نشده) برای تیمارهای شخم و بدون شخم به ترتیب 381 و 693 گرم در مترمربع بود. همه تیمارهای علف کش باعث کاهش معنی دار بیوماس تلخه شدند. تیمارهای علف کش از نظر کاهش وزن خشک تلخه تفاوت معنی داری نداشتند. بر اساس ارزیابی تلخه در کشت گندم پس از آیش، بهترین تیمار (با حداقل 90 درصد کنترل) مربوط به توفوردی+ام سی پی آ+گلیفوزیت+سولفات آمونیوم بود. البته تیمارهای گلیفوزیت، توفوردی+ام سی پی آ و تریکلوپیر+گلیفوزیت+سولفات آمونیوم نیز تفاوت معنی داری با آن نداشتند. تمام تیمارهای علف کش باعث افزایش معنی دار عملکرد دانه گندم شدند.